Živimo u doba u kojem je ustoličena perverzija pod zakonima bogatih. Ovaploćenje perverzije kao principa po koje djeluje svijet postistine i civilizacija na lomu, bio članak o tome kako je milijarder „biohaker” Bryan Johnson, poznat po tome što želi pobijediti smrt koristeći vrlo elaborirane protokole ishrane, suplementacije i praćenje stanja, izjavio da je klonirao bebu-sebe zarad uzimanja organa, rezervnih dijelova.
Teorije zavjera kao pogonsko gorivo
Ovo je kao ideja postojalo u teorijama zavjere – da skupina najbogatijih i to naročito iz židovskih porodica Rockefellera, Soroša i Rotschilda upravo to rade – imaju svoje rezervne organske dijelove i tako metuzalemiraju. Ovo je samo Johnsonovo pažnjokurvanje, želja da bude valjda odvratniji od Thiela, Muska i Karpa, sama ideja da neko to priča, bez ustezanja, već je diabolična. Poruka je “meni se može” i za mene ne važe ti neki vaši zakoni. Čovjek ovako bogat i morbidno uplašen smrti bi odavno trebao biti u instituciji zatvorenog tipa, bez pristupa internetu.
I u svoj toj svojoj želji da bude ekcentričan i nadprosječan, Bryan Johnson je surovo dosadan, ne da se gledati, ne da se čitati, plitak, prazan i jednodimenzionalan. Smrt se može prevariti samo ako Smrt samo ode na štrajk i prestane obavljati ono što mora, ideja sa kojom se poigrao José Saramago u romanu Smrt i njezini hirovi (As Intermitências da Morte).
Taština nad taštinama, piše u Bibliji (Propovjednik 1,2), a misliti da možeš biti besmrtan je upravo to. Bilo da ste vjernik ili ateista/agnostik, ovakve izjave i pokušaji postizanje besmrtnosti su izraz pobune da li protiv boga ili prirode, kako već shvatate svijet. Kao da se ti enormno bogati ljudi arogantno takmiče koji je zapravo od njih Lucifer, lučonoša nekakvog tobože progresa.
Šta je zapravo Bryan Johnson uradio?
„Upravo sam se klonirao… kao novorođenče“, napisao je u objavi za X. „Ovaj beba-Bryan zasad živi u petrijevoj zdjelici“, rekao je g. Johnson. „Nekim ljudima ovo može biti zastrašujuće… distopijska budućnost. Ali drugi će to vidjeti kao neizbježnu budućnost zdravlja.“
Iz podužeg posta na X jasnije je da nije uradio stvarno kloniranje sebe i kreirao bebu, nego se radi o podmlađivanju ćelijskih linija koje je donirao Yamanakinim faktorima, faktorima rasta ćelija koji mogu reprogramirati diferencirane ćelije odrasle osobe u pluripetentne, odnosno matične ćelije na kojima se mogu raditi istraživanja i koje bi mogle biti odnova za neke terapije. Uradio je nešto što naučnici rade već deceniju i nije nepoznato u naučnoj zajednici, osim što je to predstavio vrlo senzacionalistički.
Ovo nije isto što i napraviti ljudski klon, cijelo biće, ono što je Ian Wilmut i njego škotski tim uradio sa ovcom Dolly. Ovca Dolly klonirana je metodom transfera jedra somatske ćelije (SCNT), pri kojoj je jedro odrasle tjelesne ćelije ubačeno u jajnu ćeliju iz koje je prethodno uklonjeno vlastito jedro, čime je nastao embrion genetički gotovo identičan donoru.
Fleksanje bogatstvom i biotehnologijom
Upravo je ispod Johnsonovog posta na X, sama mreža X napisala je objašnjenje „Johnson nije stvorio ljudski klon. Ono što on opisuje – primjena Yamanakinih faktora za resetiranje epigenetske dobi stanice – proizvodi inducirane pluripotentne matične ćelije (iPSC), a ne kopiju osobe. Ljudsko kloniranje trenutno nije moguće.” Ne što nije moguće, nego je i zabranjeno, a pogotovo taboo pomisao da se ljudska bića kloniraju za uzimanje organa, distopija na kojoj je roman Ne daj mi nikada da odem (Never let me go) zasnovao Kazuo Ishiguro.
Shinya Yamanaka je sa Johnom Gurdonom podijelio Nobelovu nagradu za medicinu ili fiziologiju 2012. za otkriće nekoliko faktora, kasnije nazvani Yamanakini faktori, koji mogu reprogramirati epigenetičke markere ćelija, doslovno reskulpturirati diferencirane somatske ćelije u ono što naučnici zovu inducirane pluripotentne matične ćelije, od kojih se nadalje mogu dobijati diferencirane ćelije. Dakle, to je način dobijanja matičnih ćelija od odraslih, diferenciranih – mimo procesa skupljanja prirodnih matičnih ćelija iz krvi, krvi pupkovine ili ćelije embriona, za koje postoje strogi moratorijumi. Ovako dobijene ćelije imaju potencijal da se koriste kao personalizirane terapije, za testiranje lijekova, uzgoj organa.
Još jednom, radilo se o hroničnoj želji za pažnju, marketinškom triku da se izazove neka reakcija javnosti, udarajući na dobro znane dugmiće straha, panike i gađenja. Fleksanje biotehnologijom. Nije direktno negiranje prirode i prirodnih zakona, ali jeste taština za koju niti jedna terapija matičnim ćelijama ne može biti lijek. Dokaz da je nemoralno da ultrabogati postoje.
