Chandrasekhara Venkata Raman bio je indijski fizičar, jedan od najznačajnijih naučnika u istoriji indijske nauke, pored Subrahmanyana Chandrasekhara, i dobitnik Nobelove nagrade za fiziku 1930. godine. Najpoznatiji je po otkriću fenomena koji se naziva Ramanov efekat i temelj je Ramanove spektroskopije, metode koja se danas koristi za proučavanje hemijskog sastava i molekularne strukture materijala, od lijekova do bioloških uzoraka.
Rođen je u Tiruchirappalliju, na jugu Indije, 7. novembra 1888. godine, zanimljivo na dan kada su rođene i Marie Sklodovska Curie te Lise Meitner, u porodici u kojoj se mnogo cijenilo obrazovanje. Njegov otac bio je nastavnik matematike i fizike, pa je Raman odrastao okružen knjigama i naučnim idejama. Bio je izuzetno nadaren dječak: srednju školu završio je veoma mlad, a već sa 16 godina diplomirao je fiziku na Presidency Collegeu u Madrasu. Magistrirao je sa samo 18 godina.
Iako je u početku radio u državnoj finansijskoj službi, nauka je ostala njegova najveća strast. U slobodno vrijeme bavio se eksperimentima i istraživanjima, sve dok nije dobio priliku da se potpuno posveti akademskom radu.
Chandrasekhara Raman je uz pomoć svog studenta Kariamanikkam Srinivasa Krishnana 1928. potvrdio učinak koji je 1923. godine predvidio Adolf Smekal. Oni su pokazali da se dio svjetlosti, nakon interakcije s molekulama neke supstance, rasipa uz promjenu talasne dužine, odnosno energije. Ta promjena zavisi od molekularne strukture materijala.
Zašto je to važno? Zato što naučnicima omogućava da na osnovu načina na koji materijal rasipa svjetlost saznaju od kojih je molekula sastavljen, odnosno da istražuju njegov hemijski sastav i strukturu.
Kada monohromatsko ili lasersko svjetlo prođe kroz prozirni plin, tekućinu ili kruto tijelo, pa se posmatra spektroskopom, normalna spektralna linija ima povezane linije duže i kraće valne dužine, koje se nazivaju Ramanov spektar. Takve linije, uzrokovane gubitkom ili dobivanjem energije fotona u elastičnim sudarima s molekulama tvari, variraju od tvari do tvari. U suštini, to je promjena svjetlosnog snopa koja nastaja usljed njegovog prolaska kroz molekule, odnosno atome.
Dana 16. februara 1928. poslali su Nature prvi rad pod naslovom „Nova vrsta sekundarnog zračenja”, koji je objavljen 31. marta te godine. Ključni datum njihovog otkrića, 28. februar, u Indiji se obilježava kao Nacionalni dan nauke.
Raman i Krishnan su 1930. dobili Nobelovu nagradu za fiziku za svoje otkriće Ramanovog raspršenja ili, kako se još zove, Ramanov spektar i Ramanov efekat, fenomena koi predstavlja promjenu frekvencije uočenu kada se svjetlost rasprši u prozirnom materijalu.
Chandrasekhara Raman je preminuo 21. novembra 1970. u Bangaloreu.
